Unicode
ခင်ခင်လေးတစ်ယောက် သူနာပြုသင်တန်းဆင်းပြီး တောရွာလေးတစ်ရွာမှာ တာဝန်ကျတယ်။ အသက်ကငယ်ငယ် ရုပ်ရည်လေးကလည်းရှိတော့ အဖြူနှင့်အနီလေး တွဲဝတ်ထားရင် ကျက်သရေရှိသလို လုံးဝန်းပြီးတောင့်တင်းတဲ့ တင်သားလေးက အိချောပိုထက် သာတယ်။ အွန်း တင်ပဲရှိတယ်ထင်လား ရင်လည်းရှိတယ်။ မြန်မာဝတ်စုံလေးနှင့်ဆို မြင်သူတိုင်း ချစ်ကြတယ်။
ဒါပေမယ့် ခင်ခင်လေးမှာ ရည်းစားသနာ မရှိခဲ့ဘူး။ ကြိုက်တဲ့သူတွေ ရှိပေမယ့်လည်း ခင်ခင်လေး စိတ်မဝင်စားရဲဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ခင်လေးရဲ့မိဘက ဆင်းရဲတယ်။ မိဘက ပညာသင်ပေးနေတဲ့အရွယ်မှာ ရည်းစားသနာများထားခဲ့ရင် မိဘက ပြောဆိုပြီး ပညာဆက်သင်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်လို့ပဲ။
“ကဲ ညီမ ညီမလေးကို ဒီရွာကလူတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ရှင့် ဆရာ”
“ဒီနေ့ ခင်များတို့ရွာကို အသစ်ရောက်လာတဲ့ သားဖွားဆရာမလေးပါ။ သူ့နာမည်က ခင်ခင်လေးတဲ့။ ဝန်ထမ်းအသစ်တွေ ချပေးတဲ့အတွက် အဆင်မပြေတာလေးတွေရှိရင် ဒီရွာက ရပ်မိရပ်ဖတွေက ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးစေချင်တယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး။ ကျနော်တို့ စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်။ အခုတော့ ဆေးပေးခန်းက ဆောက်နေဆဲ ကာလဆိုတော့ ဆရာမလေးကို ကျနော်တို့ရွာက သင့်တော်တဲ့ အိမ်တစ်အိမ်မှာ နေရာစီစဉ်ပေးပါ့မယ်”
“ဒီကိစ္စက ဥက္ကဌကြီးတို့ကို အားကိုးရမှာပဲ”
“ရပါတယ် ဆရာကြီး။ ကျနော်တို့ရွာရဲ့ ကျန်းမာရေးနိမ့်ကျတဲ့ အခြေအနေတွေ တိုးတက်လာအောင် ကျေးရွာဆေးပေးခန်းနှင့် ဝန်ထမ်းချပေးတဲ့အတွက် ဆရာကြီးတို့ကို အထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ကဲ ဒီလိုဆို ကျနော် ဥက္ကဌကြီးတို့နဲ့ ကျနော့်ဝန်ထမ်းကို စိတ်ချထားခဲ့ပါမယ်”
မြို့နယ်ဆရာဝန်ကြီး ပြန်သွားပြီးနောက်မှာတော့
“ဆရာမလေး ဘာမှအားမငယ်နဲ့”
“ဟုတ်ကဲ့ရှင့်”
“ဆရာမလေးကို ဒေါ်ထားတို့အိမ်မှာ နေရာချပေးပါ့မယ်။ ဒေါ်ထားတို့အိမ်က ကျယ်လည်းကျယ်တယ် ရေတွင်းနဲ့လည်း နီးတယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့ ဦး… သင့်တော်အောင် စီစဉ်ပေးပါ”
“ဒေါ်ထားရေ ကျနော် ခင်များကို တာဝန်ပေးလိုက်ပြီ”
“အမလေး ကိုရင်ရယ်။ ကျမက ဒီလိုသမီးချောချောလေး အိမ်လာနေတာကိုပဲ အရမ်းဝမ်းသာလှပါပြီ”
“လာ သမီးလေး အဒေါ်တို့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့”
“မင်းမင်းအောင်ရေ နင် ငါ့သမီးလေးရဲ့ အထုပ်တွေ သယ်ခဲ့တော့”
ခင်ခင်လေးက ကိုမင်းမင်းအောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ တောသားဆိုပေမယ့် အသားက မမဲဘူး။ ရုပ်ရည်ခပ်သန့်သန့်လေးနဲ့ ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့သူမျိုးလို့ တွေးနေတုန်း
“သမီးလေး လိုအပ်တာရှိရင် မင်းမင်းကို ခိုင်း။ အဲ့ဒါ အဒေါ့်တူပဲ”
“ဟုတ်ကဲ့အဒေါ်”
ရွာစပ်လေးမှာ ဒေါ်ထားရဲ့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့တယ်။ အိမ်ခြံဝင်းမှာ ရေတွင်းလေးနှင့် အိမ်ရှေ့လမ်းဘေးမှာ လယ်ကွင်းတွေ၊ သန့်ရှင်းတဲ့လေကို ရှူလို့ရတာပဲဆိုပြီး ခင်ခင်လေး သဘောကျသွားတယ်။
“လာ သမီးလေး သမီးလေးနေမယ့် အခန်းကိုပြမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ အဒေါ်”
“မင်းမင်းရေ သမီးလေးနေမယ့် အခန်းကို ရှင်းပေးစမ်းပါဦးကွယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး”
မင်းမင်းတစ်ယောက် ဖင်ပေါ့စွာ အခန်းကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်တယ်။ အဒေါ့်အိမ်နှင့် မင်းမင်းတို့အိမ်က ခြံဝင်းတစ်ဝင်းထဲ။ ဆရာမလေးကလည်း အရမ်းလှတော့ မင်းမင်း ရင်ခုန်နေရပြီလေ။
“ဆရာမလေးရေ ပြီးပြီဗျ”
“အာ ကိုမင်းမင်းကလည်း ဆရာမလို့ မခေါ်ပါနဲ့ရှင်။ ခင်လေးလို့ပဲ ခေါ်ပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ ခင်လေး”
ခင်လေး အခန်းကို နေရာလေးချလိုက်တယ်။ အခန်းနောက်ဘက်မှာ ပြတင်းပေါက်ကလေးနှင့်မို့ အလင်းရောင်လေးရတယ်။ ပါလာတဲ့ အလှပြင်ပစ္စည်းကို နေရာလေးချ၊ အိပ်ရာလေးခင်းပြီး လှဲချလိုက်ပြီး နားလိုက်တော့ အိပ်ပျော်သွားတော့တယ်။
“ခင်လေး ခင်လေး”
“ဟင် ”
“အိပ်ပျော်နေတာလား”
“ဟုတ်ကဲ့ ကိုမင်းမင်း”
“ခင်လေး ရေချိုးဖို့ ကျနော် ရေဖြည့်ထားတယ်”
“အားနာစရာ ကိုမင်းရယ်”
“အားမနာနဲ့ဗျ။ ရေတွင်းနားမှာ ရေအိုးရှိတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ချိုးရမယ်”
ခင်လေး ရေတွင်းနားကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ခြောက်လုံးဝင် စဉ့်အိုးလေးနှင့် သစ်သားပြားကြီးတစ်ပြား ခင်းထားတဲ့ နေရာလေး။ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာမို့ ခင်လေး ရှက်သွားတယ်။ အဆောင်မှာနေတုန်းက ရေချိုးရင် တကိုယ်လုံး ချွတ်ပြီး ရေချိုးခဲ့တာ အခုတော့ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး။ “အင်းလေ သူဓလေ့နှင့် သူပဲလေ”။
“ခင်လေး ရေချိုးရတာအဆင်မပြေလို့လား”
“ဟုတ်တယ် ကိုမင်းမင်း”
“အင်းလေ ခင်လေးက အပျိုလေးဆိုတော့ ရှက်နေမှာပဲ”
”အဲဒီလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး ကိုမင်းမင်း။ ချိုးနေကြနေရာ မဟုတ်လို့ပါ။ ကျမတို့အနေနဲ့ ရှက်တာတွေကို ခွာချပြီး အလုပ်လုပ်ရတာမလား”
“အင်း ဟုတ်တယ်ဗျ။ မမြင်ဝံ့ ဆေးဆရာတဲ့။ ခင်လေးတို့အနေနဲ့က ကျတော်တို့ မမြင်ဖူးတဲ့ အရာတွေလည်း မြင်ဖူးနေမှာပဲ”
“အင်း အဲတာလည်းဟုတ်တယ်။ သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ ခင်လေးက သားဖွားဆရာမဆိုတော့လည်း မမြင်ဝံ့တာ မရှိဘူးပေါ့”
“ဟုတ်ပါပြီ။ သူများဟာတွေ မြင်ဖူးပြီး ကိုယ့်အလှည့်ကြရင် ကြောက်မနေနဲ့တော့”
“ဟော့တော် ကိုမင်းမင်း”
“ဟား စတာပါဗျာ။ ကျနော် ရှောင်ပေးပါ့မယ်”
မင်းမင်းနှင့်တွေ့ပြီး ခင်လေး ပျော်လာတယ်။ ရွာမှာ တာဝန်ကျရင် ပျင်းနေမှာလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ မပျင်းရတော့ဘူးလေ။ ခင်လေး ရေချိုးပြီး ရင်ဘတ်ပေါ် သဘက်လွမ်းပြီး အိမ်ပေါ်တက်ခဲ့တယ်။ အခန်းထဲဝင်ပြီး သနပ်ခါးရေကြဲလေး လိမ်းကာ အဝတ်လဲပြီး ထွက်ခဲ့တယ်။
“သမီးရေ စားလို့ရပြီကွဲ့”
“ဟုတ်ကဲ့ အဒေါ်”
“မင်းမင်း နင်လည်း တစ်ခါတည်းစားလိုက်လေ”
“ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး”
မင်းမင်းနှင့် ဒေါ်လေးတို့ စားဝိုင်းကို ခင်လေး ဝင်စားလိုက်တယ်။
“စားကောင်းရဲ့လား သမီး”
“ကောင်းတယ် အဒေါ်”
ထမင်းစားပြီးသွားတော့
“လာ သမီး လက်ဖက်လေးစားပြီး စကားလေးပြောကြတာပေါ့ကွယ်”
“ဟုတ်ကဲ့အဒေါ်”
ရေနွေးကြမ်းဝိုင်းလေးမှာ ခင်လေးတို့ စကားပြောနေကြတယ်။ ရှစ်နာရီခွဲအချိန်ရောက်တော့
“သမီးလေး စကားပြောချင်သေးရင်ပြော၊ အဒေါ်တော့ အိပ်ချင်ပြီ”
တောဓလေ့က လူတွေ အစောကြီးအိပ် အစောကြီးထရတော့ ဒေါ်ထား အိပ်ရာဝင်သွားပြီ။
“ခင်လေး အိပ်ရင်အိပ်တော့လေ”
“နေ့လည်က အိပ်ထားတော့ ခင်လေး မအိပ်ချင်သေးပါဘူး”
“အင်း ကိုမင်းလည်း မအိပ်ချင်သေးပါဘူး။ ခင်လေး မအိပ်ချင်သေးဘူးဆိုရင် ဆက်စကားပြောကြမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ ကိုမင်း”
သင်တန်းတုန်းက အတွေ့အကြုံတွေကို ဟာသပြောဖြစ်ကြတယ်။ ဒီလိုနဲ့ စကားပြောရင်း ရင်နှီးသထက် ရင်းနှီးလာကြတယ်။ တဖြေးဖြေးနဲ့ ကလေးမွေးတာကို ပြောပြဖြစ်လာတဲ့အဆင့် ရောက်ခဲ့တယ်။ ညနက်လာတော့
“အင်း ခင်လေးနှင့် စကားသာပြောနေရရင် တစ်ညလုံး ပြောဖြစ်မယ်”
“ဟော့တော့ ကိုမင်း အိပ်ရေးပျက်မယ်လေ”
“ကျနော်က ရပါတယ်ဗျ။ ခင်လေးအတွက်ပဲ စိတ်ပူတာ”
“ရှင် ဘာဖြစ်လို့ ကိုမင်း”
“ဒီလိုဗျာ မီးထွန်းပြီး စကားပြောနေရင် လမ်းသွားလမ်းလာတွေက ခင်လေးအပေါ် တမျိုးမြင်မှာစိုးလို့ပါ”
“ဘယ်လိုမြင်ကြမှာလဲ ကိုမင်း”
“အခုမှရောက်လာတဲ့ ဆရာမလေးကို မင်းမင်းတို့က ချိုင်နေပြီလို့လေ”
“ခစ် ခစ် ခစ်”
“တကယ်ပါ ကျနော်တို့ တောရွာတွေက အမြင်မကျယ်သေးတော့ ပြောကြသေးတယ်လေ”
“အင်း ဒါနဲ့ ရွာတွေမှာ သမီးရည်းစားတွေကြ စကားဘယ်လိုပြောကြလဲ”
“ညဘက်ပြောချင်ရင် အချိန်းအဆက် လုပ်ရတာပေါ့”
“ဘယ်သွားပြောကြလဲ”
“အဝေးကြီးမသွားဘူးလေ၊း။ အဆင်ပြေရင် အိမ်အနီးအနားမှာပဲ ပြောကြတာ”
“အင်း”
“အဲဒါထက် အဆင်ပြေရင် ကောင်မလေးဆီမှာပဲ ပြောဖြစ်တာပေါ့”
“ခစ် ခစ် အခန်းထဲ ခေါ်ပြောတာလား”
“အင်း ကျနော်တို့လည်း ကင်းစောင့်လုပ်ဖူးတယ်”
“ဟော့တော် ကိုမင်းမင်း”
“မနက်ဖြန် ဘာလုပ်စရာရှိလဲ ခင်လေး”
“အင်း မနက်ဖြန် ရွာနီးစပ်က ရွာတွေကို သွားချင်တယ်။ သူတို့တွေသိအောင်လည်း ပြောပြချင်တယ်”
“ကျနော် လိုက်ပို့ပေးမယ်”
“ကျေးဇူးပါ ကိုမင်းမင်း”
“ဟင်းဟင်း အခုတော့ မသွားဖူးသေးဘဲနှင့် ကျေးဇူးတင်နေတာ။ သွားကြည့်မှ ကျနော့်ကို အပြစ်မပြောနဲ့”
“ဟင် ဘာလို့ ကိုမင်းမင်း”
“ကျနော်တို့ ရွာတွေကိုသွားရင် လှည်းလမ်းကြောင်းကနေ ဆိုင်ကယ်မောင်းရတာလေ။ လမ်း အရမ်းဆိုးတယ်”
“အယ် တကယ်လား”
“မနက်ဖြန်ကြရင် သိရပြီပေါ့”
“ဟုတ် ကိုမင်းမင်း။ စကားပြောကောင်းနေတာ ညတော်တော်နက်ပြီ။ ကိုမင်းမင်းလည်း အိပ်တော့”
“ခင်လေးရော အိပ်တော့မလား”
“အင်း အိပ်မယ်လေ။ မနက်ကြရင် စောစောသွားလို့ရအောင်”
“ဟုတ်ပါပြီဗျာ”
ခင်လေး စောစောအိပ်လိုက်တယ်။ ကိုမင်းမင်းရှိလို့ ရွာနီးစပ်တွေကို သွားလို့ရတယ်ဆိုပြီး တွေးကာ မင်းမင်းကို ကျေးဇူးတင်မိတယ်။ မနက် အိပ်ရာက နိုးလာတော့
“သမီးလေး နိုးလာပြီလား”
“ဟုတ်ကဲ့ အဒေါ်”
“ဒီမှာ ကောက်ညင်းပေါင်းရှိတယ်။ ရေနွေးလည်း ရှိတယ်။ ကော်ဖီသောက်ချင်ရင် ကော်ဖီမစ်ရှိတယ်။ မင်းမင်း လာပို့သွားတာ”
“ဟုတ်ကဲ့ အဒေါ်”
ခင်လေး မျက်နှာသစ်ပြီး ကောက်ညင်းပေါင်းနှင့် ကော်ဖီသောက်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ သနပ်ခါးလိမ်းကာ အဝတ်အစားလဲပြီး အိမ်ရှေ့က စောင့်တယ်။ မင်းမင်းက ဆိုင်ကယ်နှင့် ရောက်လာပြီး
“ခင်လေး သွားလို့ရပြီလား”
“ရပြီလေ ကိုမင်း”
“ဟေ့ မင်းမင်း ဖြေးဖြေးမောင်းဦး”
“ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး”
“လာ ခင်လေး သွားကြရအောင်”
ခင်လေး ကိုမင်းမင်းဆိုင်ကယ်နောက်ကနေ ထိုင်လိုက်တယ်။ ရွာပြင်ရောက်လာတော့
“ခင်လေး ပြုတ်ကြမယ်နှော်”
“ဟုတ် ကိုမင်း”
“အားမနာနဲ့ ကျနော့်ခါးကိုဖက်ထား”
“အံမယ် ကိုမင်းနော်”
“တကယ်ပြောတာ လမ်းကြမ်းတယ်”
ခင်လေး မဝံ့မရဲဖြစ်ကာ ကိုမင်းခါးကို ဖက်လိုက်တယ်။ လမ်းကလည်း အရမ်းဆိုးတော့ ကိုမင်းခါးကို တင်းတင်းလေး ဖက်လိုက်တော့ နို့တွေက ကိုမင်းကျောကို ထိကပ်နေတယ်။ အခုလိုမျိုး ဆိုင်ကယ်စီးရတော့ ခင်လေးစိတ်ထဲ တမျိုးကြီးဖြစ်နေတယ်။ ရင်လည်းခုန်တယ်။
မင်းမင်းမှာ မိမိကျောကို ခင်လေးရင်ဘတ်နှင့်ကပ်ပြီး ဖက်ထားတော့ စိတ်ထဲ တမျိုးဖြစ်လာကာ လီးကတောင်လာတယ်။ သာယာတဲ့ အထိအတွေ့က ဖြစ်လာတယ်။ စိတ်ထဲမှာလည်း ခင်းလေးကို လိုးရရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲလို့ တွေးနေပြီး လိုးလို့ရအောင် ကြံစည်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့တယ်။
“ရရဲ့လား ခင်လေး”
“အင်း ရတယ် ကိုမင်း”
မေးသူနှင့် ဖြေသူ အသံတွေက မူမမှန်တော့ပေ။ နှစ်ယောက်သား စိတ်တွေ ဂယောက်ကယက်နှင့် ဖြစ်နေပြီ။ နှစ်ဦးသားလည်း ရိပ်မိနေတယ်။ ရွာငါးရွာကို သွားပြီးနောက် ခင်လေးတို့ ပြန်လာကြတယ်။
“ခင်လေး အဆင်ပြေရဲ့လား”
“အင်း လူလည်း ညောင်းကိုက်နေပြီ”
“ခင်လေးတော့မသိဘူး။ ကျနော်တောင် ဖင်ကျိမ်းနေပြီ”
“ခစ် ခစ် ခစ်၊ ကိုမင်းကလည်း”
“ခင်လေးကရော အတူတူပဲလေ”
“ဟားးးးဟားးးး”
ညနေ အိမ်ပြန်ရောက်တော့
“ကဲ ခင်လေးရေ နားလိုက်ဦး။ ကျနော် ညနေမှ ပြန်လာတော့မယ်”
“ဟုတ် ကိုမင်း”
ခင်လေးလည်း ပင်ပန်းလာတာမို့ နားရင်း အိပ်လိုက်တယ်။ ညနေစောင်းမှနိုးကာ ရေချိုးလိုက်တယ်။ လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားရပေမယ့် တကိုယ်လုံး ကိုင်ရိုက်ထားသလို နာကျင်နေတယ်။
“သမီးရေ အဒေါ့်မှာ ကိစ္စပေါ်လာလို့ ဟိုဘက်ရွာကို သွားရမယ်။ မင်းမင်းကို ခေါ်သွားလိုက်ဦးမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ အဒေါ်”
“တကယ်လို့ အရေးကြီးကိစ္စကြောင့် ပြန်မလာနိုင်ရင် မင်းမင်းအမေကို ခေါ်အိပ်လိုက်နော်”
“ရပါတယ် အဒေါ်”
“အေးကွယ်။ မသွားမဖြစ်လို့သာ သွားရမှာ။ သမီးလေးကို အားနာလိုက်တာ”
“သွားပါ အဒေါ်ရယ်။ ဘာမှ နောက်ဆံတင်းမနေနဲ့”
”အေးကွယ်”
ကိုမင်းမင်းနှင့် အဒေါ် ဆိုင်ကယ်စီးပြီး ထွက်သွားတယ်။ ခင်လေးလည်း ထမင်းခူးခပ်စားလိုက်ပြီး ညခုနှစ်နာရီလောက်ကြာတော့ မင်းမင်း ရောက်လာတယ်။
“ခင်လေး ထမင်းစားပြီးပြီလား”
“ဟုတ် ကိုမင်း”
“နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား”
“နာနေတာပေါ့။ ကျောတွေ ခါးတွေလည်း အောင့်နေတာပဲ”
“အင်းလေ စီးနေကြမဟုတ်တော့ ဒီလိုပဲဖြစ်မှာ”
“အင်းပေါ့။ ကိုမင်းကော မဖြစ်ဘူးလား”
“မဖြစ်ပါဘူး”
“အင်း အဒေါ်ရှိရင် အဒေါ့်ကို ခဏနှိပ်ခိုင်းရင်ရမှာ”
“အာ ကိုမင်းကလည်း လူကြီးကို အားနာစရာ”
“ကျနော့်အဒေါ်က သဘောကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့်။ ဟင်းးး ကျနော့်အစား နှိပ်ပေးတယ်လို့ သဘောထားခိုင်းလိုက်မယ်”
“အမ် ဘယ်လို ဘယ်လို”
“ဒီလို ခင်လေး။ ခါတိုင်း အဒေါ်နေမကောင်းရင် ကျနော် နှိပ်ပေးနေကြလေ။ အခု ခင်လေး နေလို့မကောင်းတော့ ကျနော့်အတွက် အစားထိုး ပေးနှိပ်ခိုင်းပေးတာ ပြောတာပါ”
“ခစ် ခစ် ရပါတယ် ကိုမင်းရယ်”
အဒေါ်မရှိတော့ စကားပြောရတာ ပိုလွတ်လပ်တယ်။ ပြောရင်းနဲ့ sex ကိစ္စ နည်းနည်းပါလာတယ်။ ဒီတော့ စိတ်ထဲတမျိုးလေးဖြစ်ပြီး အရသာရှိတယ်။ မင်းမင်း သွေးတိုးစမ်းပြီး ရသလောက် ထည့်ပြောတယ်။ သားဖွားဆရာမလေးဆိုတော့ ဒီကိစ္စက ပြောပလောက်အောင် မထူးခြားဘူးလေ။ ဒါပေမယ့် နှစ်ယောက်တည်းပြောရတော့ ခင်လေးစိတ်တွေလည်း တမျိုးဖြစ်နေပြီ။ စကားပြောရင်း စိတ်ပါလာတယ်။ ပြောရင်း ညနက်လာပြီ။
“ခင်လေး တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရဲလား”
“နည်းနည်းတော့ ကြောက်တာပေါ့”
“အစ်ကို လာအိပ်ပေးရမလား”
“အာ ကိုမင်းကလည်း”
“ဒီလိုလုပ်ပါလား။ ကျနော် တံခါးပိတ်လိုက်မယ်။ ညဘက်ကြီး ဆရာမလေးတစ်ယောက်တည်းရှိတဲ့ အိမ်မှာ ကျနော်ရှိနေတာ လူမြင်ရင် မကောင်းဘူးလေ”
“အင်း ဟုတ်တယ် ကိုမင်း”
မင်းမင်း တံခါးထပိတ်လိုက်တယ်။ ဖယောင်းတိုင်မီး မှိန်ပြပြအောက်မှာ နှစ်ယောက်သား ရင်တွေခုန်နေပြီ။ ခင်လေး ပြောရင်း ကျောကအောင့်လာလို့ တစ်ချက်ဆန့်လိုက်တယ်။
“ကျောတွေ အောင့်နေတာလား ခင်လေး”
“အင်း တကိုယ်လုံး အောင့်နေတာ”
“ကျနော် နှိပ်ပေးမယ်”
“ဟင့် ရတယ် မနှိပ်နဲ့ ကိုမင်း။ ဆေးသောက်ထားတယ်”
“အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ ခဏလေး နှိပ်ရမှာ”
မင်းမင်း မရမကပြောလိုက်ပြီး ခင်လေးအနားကပ်လိုက်တယ်။ ခင်လေးမှာလည်း နှိပ်လိုက်ရင် သက်သာသွားမယ် အထင်နဲ့မို့
“အင်း ကိုမင်း”
“ခင်လေး မှောက်အိပ်လိုက်”
“အင်း”
“ခဏလေး စောင်နှင့် ခေါင်းအုံးလေး ယူလိုက်မယ်”
ကိုမင်း အဒေါ့်အခန်းထဲက ခေါင်းအုံးနှင့်စောင်ကို ယူကာ ကြမ်းပေါ်ခင်းပြီး
“ရပြီ ခင်လေး မှောက်အိပ်လိုက်”
ခင်လေး ခေါင်းအုံးပေါ် မှောက်ချလိုက်တယ်။ မင်းမင်းလည်း ဒီအခြေအနေဆိုရင် မဆိုးဘူးဆိုပြီး ခင်လေးအနားကပ်ပြီး ဒူးထောက်ကာ ကျောပြင်ကိုစမ်းပြီး လက်မနှင့် ခါးကြောကို ဖြေးဖြေးချင်း နှိပ်လိုက်တယ်။ အထိအတွေ့က အိစက်ညက်ညောလွန်းလို့ လီးက ဆတ်ကနဲ တောင်လာတယ်။ လက်မနှင့် ခါးကြောလေးကို ခွညှပ်ကာ ဖြေးဖြေးချင်း အပေါ်အောက် ဆွဲပေးလိုက်တယ်။
”အာ့ အင်းးး အင်းးး”
“နာလို့လား ခင်လေး”
“နည်းနည်းလေး ကိုမင်း”
“အင်း ကျနော့်မှာ ဆေးရှိတယ်”
“အပူဆိုရင် မခံနိုင်ဘူး ကိုမင်း”
“အအေးဆေးရှိတယ် ခင်လေး”
“အင်း ကိုမင်း”
ကိုမင်း ဆေးဘူးကို လှမ်းယူပြီး ညှစ်ထုတ်ကာ ခင်လေးအင်္ကျီကို မပြီး ကျောပြင်ကို ပွတ်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ တဖြေးဖြေး လက်မလေးနှင့် နှိပ်ပေးလိုက်ပြီး
“ခင်လေး ရတယ်မလား”
“အင်း”
ကိုမင်း လုံချည်ကိုဖြေလျော့ပြီး တင်သားနားအထိ ဆေးလိမ်းကာ ပွတ်ပေးလိုက်တယ်။ ခင်လေးစိတ်တွေ ဝေခွဲမရဘူး။ တဖြေးဖြေး နယ်ကျွံလာတဲ့ ကိုမင်းလက်တွေက ခင်လေးလုံးချည်ကို ဖြေချနေပြီ။ အိမ်နေရင်း အတွင်းခံက မဝတ်ထားတော့ ရင်ထဲ တမျိုးဖြစ်လာကာ တင်သားနှစ်ဘက်အား တင်းပြီး ညစ်ထားလိုက်တယ်။ ကိုမင်းလည်း တင်သားတွေကို မထိတထိလုပ်ပြီး ခင်လေးစိတ်ပါလာအောင် ဆွလာတယ်။ တင်သားနှစ်ဘက်ကိုပါ လက်နှင့် ဖိနှိပ်ပေးပြီး ဘေးနှစ်ဖက်ဆွဲချတယ်။ အမှန်က ဖင်ကြားအထိ မြင်ရအောင် လုပ်ဆောင်နေတာပါ။ ခင်လေးမှာ ရှေ့တိုးရကောင်းမလား နောက်ဆုတ်ရကောင်းမလား တွေးနေတုန်းမှာပဲ ကိုမင်းက ခင်လေးအပေါ်က ခွပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။
“အာ ကိုမင်း အဲ့လိုမလုပ်နဲ့လေ”
“မဟုတ်ဘူး ခင်လေးအကြောကို အားညီအောင် နှိပ်ချင်လို့ပါ”
“အင်းပါ”
ကိုမင်း တဖြေးဖြေးနဲ့ တဆင့်တက်ကာ ကျော်အပေါ် ဆေးလိမ်းရန်အတွက် ဘရာကို အပေါ်တွန်းတင်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ ကျောတပြင်လုံး ဆေးလိမ်းပြီး သက်ညှာစွာ နှိပ်ပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အပေါ်တွန်းတင်တဲ့ ဘရာက အောက်ကို ပြန်ကျလာတယ်။ ကိုမင်းက ဘရာဂျိတ်ကို ဖြုတ်လ်ုက်တယ်။
“အာ ကိုမင်း”
တဖြေးဖြေး ကိုမင်းက အပေါ်ထိရောက်လာသလို ခင်လေးဖင်ကြားထဲ ကိုမင်းရဲ့လီးက ထောက်လာတယ်။ လီးကြီးက ခင်လေးဖင်ကို ထောက်နေတာ ခင်လေး သိပေမယ့် မပြောရဲဘူး။ ခင်လေး စိတ်တွေထလာပြီး ပိပိက အရည်စိုလာပြီလေ။
“ရပြီ ကိုမင်း”
“အင်း အပေါ်ကတော့ရပြီ။ ပေါင်တွေ နာနေမှာပဲလေ”
“ရပါပြီ ကိုမင်းကလည်း”
ထိုစဉ်မှာပင် ဖယောင်းတိုင်မီးလေး ငြိမ်းသွားလေသည်။
“ဟော့တော့ မီးငြိမ်းသွားပြီ”
“အင်း ခင်လေး… ကိုမင်း ဒီမှာပဲအိပ်တော့မယ်”
“ကိုမင်းကလည်း မဖြစ်ပါဘူးဆို”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“အင်း မပြောတတ်ဘူး”
“အင်းလေ မပြောနဲ့တော့ ခင်လေး”
ကိုမင်း ခင်လေးကို ဖက်လိုက်ပြီး နမ်းလိုက်ကာ
“ကျနော် အရမ်းချစ်နေပြီ ခင်လေး”
“အို.. ကိုမင်းနော်”
ခင်လေးလည်း စိတ်တွေ ဂယောင်ချောက်ခြားသွားပြီး ကိုမင်းကို ပြန်ဖက်ထားလိုက်တယ်။ အထိအတွေ့မှာ ခင်လေးတစ်ယောက် ဆင်ခြင်တုံတရားတွေ ပျောက်ခဲ့ပြီး ခင်လေးလည်း တဏှာရေစီးနောက်ကို လိုက်မိခဲ့ပြီလေ။ ကိုမင်းမှာ ခင်လေးကိုဖက်ရင်း တင်သားတွေကို ပွတ်ပေးလိုက်တယ်။ ခင်လေးနို့ရှိရာကို အောက်သို့လျှောချပြီး ခင်လေးနို့ကို ဖြေးညှင်းစွာ စို့လိုက်တယ်။
“ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်”
“အာ့ အင်း ဟင်းးး ဟင်းးးး”
တကိုယ်လုံး ကြက်သီးနွေးတွေ တဖျန်းဖျန်းထပြီး ခင်လေး အရမ်းကို စိတ်တွေထလာတယ်။ နို့စို့ရင်း တင်ပါးကြားလက်သွင်းပြီး အဖုတ်ထဲကို လက်နှင့်နှိုက်ရာ လက်ထဲမှာ စောက်ရည်အချို့ ကပ်ပါလာခဲ့တယ်။ ခင်လေးစိတ်တွေ ထန်စပြုနေပြီမှန်း ကိုမင်း တွေးမိပြီး ခင်လေးနို့ကို ပုံစံအမျိုးမျိုးနှင့် ဖီးလ်တက်အောင် စို့လိုက်ပြီး ခင်လေးကို ပက်လက်လှန်ကာ အပေါ်က နေလိုက်တယ်။ ပြီးမှ နို့မှတဆင့် အောက်သို့ဆင်းကာ စောက်ဖုတ်နေရာလေးကို လျှာအပြားလိုက် ယက်လိုက်တယ်။
“ရွတ်.. ပလပ်”
“အာ့ အိုးးး အင်းးး ဟင်းးးးး”
တကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားကာ အဖုတ်ထဲက အရည်တွေ စိမ့်ဆင်းသွားပြီး တခါမှ မခံစားဖူးသော အရသာထူးကို ခံစားမိကာ ခင်လေးမှာ အဖုတ်ထဲ လျှာဝင်လာအောင် ပေါင်ကိုကားပြီး မြှောက်ပေးမိပြန်တယ်။
“အင်း ဟင်းး ဟင်းးးး အားး ရှီးး ရှီးးး”
မင်းမင်းလည်း တတ်စွမ်းသမျှ ခင်လေးတစ်ယောက် ဖီးတက်လာစေဖို့ ကြိုးစားပြီး လုပ်ပေးလိုက်ရာ ခင်လေးခင်မျာ မကြုံဖူးသေးတဲ့ ကာမရေစီးမှာ မျှောပါသွားတော့တယ်။ ခင်လေးတစ်ယောက် စိတ်ပါလာလို့ အော်ညည်းမိသလို ကာမစိတ်က အထွဋ်အထိပ်ရောက်လို့ တစ်ကြိမ်ပြီးသွားခဲ့တယ်။ မင်းမင်းလည်း လီးက အရမ်းတောင်နေပြီး လီးထိပ်မှာလည်း အရည်ကြည်တွေ စိုနေပြီ။ လီးကို တစ်ချက်နှစ်ချက် ဂွင်းတိုက်လိုက်ပြီး ခင်လေးအဖုတ်ကို တေ့လိုက်တယ်။ ခင်လေးမှာ ကာမစိတ်တွေဖြစ်ပြီး အလိုးခံချင်နေပြီမို့ မတားမြစ်နိုင်ဖြစ်နေတယ်။ လီးတေ့ပြီး ဖိချလာတာကြောင့် အဖုတ်ထဲ လီးက တင်းကြပ်ပြီး
“ဗျစ် ဖြစ် ဗျိ ဗျိ”
လီးက တစ်ရစ်ချင်း တိုးဝင်လာတယ်။
“အာ့ ကိုမင်း ဖြေးဖြေး”
အဖုတ်ထဲ ပူကနဲဖြစ်သွားတဲ့အတွက် ခင်လေး ကိုမင်းကို ပြောလိုက်တယ်။ ကိုမင်းလည်း ခင်လေးနို့ကို ကုန်းစို့ပြီး ခဏလေး လီးထည့်ထားရင်း ငြိမ်ပေးလိုက်တယ်။ ခင်လေးစောက်ဖုတ်က ညှစ်သလိုခံစားရပြီး ခင်လေးလည်း ညည်းလာတော့မှ ထပ်ပြီးသွင်းလိုက်တယ်။
“ဗျစ် ဗျစ် ဘွတ် ဘွတ် ဖွတ်”
“အာ့ အင်းး ဟင်းးး အာ့ ရှီးးး”
အဖုတ်ယက်ခံရတဲ့ ခံစားမှုမျိုးမဟုတ်ဘဲ လီးဝင်လာတဲ့ ခံစားချက်က တမူထူးခြားတယ်။ အဖုတ်ထဲဝင်လာတဲ့ လီးက အဖုတ်အတွင်းသားတွေကို ပွတ်ဆွဲသွားတော့ ခင်လေးမှာ အရမ်းကို ကာမစိတ်တက်လာစေပြီး ဖီးတက်နေတော့ မျက်လုံးမှိတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကိုက်ပြီး ညည်းတွားမိလိုက်တော့တယ်။ ခင်လေးညည်းတွားသံက ကိုမင်းကို တဏှာစိတ် ပိုကြွလာစေပြီး လိုးချက်တွေ မြန်လာတယ်။
“ဘွတ် ဖွတ် ဖန်းး ဖန်းးးး ဖန်းးး”
“အာ့ ရှီးး ရှီးးး ကိုမင်းး အာ့ ရှီးးး ရှီးး”
“ဗျစ် ဘွတ် ဖွတ် ဖန်းး ဖန်းးးးး”
ခင်လေးမှာ ငါးမိနစ်ခန့်သာ အလိုးခံရပြီးနောက် ပြီးချင်လာပြန်တယ်။
“ဖွတ် ဘွတ်ဖပ် ဖပ် ဖန်းးးး ဖန်းး”
“အာ့ ရှီးးရှီးးး အားးးး”
“ခင်လေး ပြီးတော့မလားးး”
“အင်းးး ကိုမင်းး အာ့ရှီးးးရှီးး”
ကိုမင်းလည်း ခင်လေးပြီးတော့မယ်ဆိုတော့ အရှိန်နည်းနည်းလေး တင်လိုက်ကာ ထပ်လိုးလိုက်တယ်။ စောက်ဖုတ်က စေးပိုင်တင်းကြပ်ကာ ညှစ်ထားမှုကြောင့် ကိုမင်းလည်း ပြီးချင်နေပြီ။ တဖတ်ဖတ် တဘွတ်ဘွတ်နဲ့ လိုးချက်ပြင်းပြင်း ဆက်လိုးလိုက်ရာ မကြာခင်မှာပဲ
“ဘွတ် ဖွတ် ဖန်းး ဖန်းးးး ဖန်းး”
“အာ့ပြီးပြီ အားးး ရှီးးရှီးးး”
ကိုမင်းလည်း သုတ်တွေပန်းထွက်ကာ ပြိုင်တူပြီးသွားရတော့တယ်။ မောပန်းသွားတဲ့ ကိုမင်း ခင်လေးအနားကပ်အိပ်ကာ ဖက်ပြီး အနမ်းတွေ ခြွေလိုက်တယ်။ ခင်လေးလည်း ကိုမင်းကိုဖက်ပြီး အမောဖြေနေရာက နှစ်ယောက်သား အိပ်ပျော်သွားကြပြီး မနက်လေးနာရီလောက်မှ ခင်လေး နိုးလာခဲ့တယ်။
“ကိုမင်း”
“ဟင်”
“ထတော့လေ သွားတော့ လူတွေမြင်ကုန်မယ်”
“အင်း သွားမယ် ခင်လေး”
ကိုမင်းလည်း လူးလဲထကာ ခင်လေးပါးကို နမ်းပြီး သူ့မိဘအိမ်ဘက်ကို သွားတော့တယ်။ ခင်လေးလည်း ညက အဖြစ်အပျက်ကိုတွေးကာ တစ်ခုခုမှားသလို ခံစားမိလိုက်တယ်။ ပြီးမှ ဖြစ်သွားပြီးပြီဆိုတော့ ပြင်မှမရတော့တာဟု တွေးကာ အိပ်ရာကထပြီး အိမ်သာကို သွားလိုက်ပါသေးတယ်။ ရှူးပေါက်ပြီး စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်တော့ စောက်ဖုတ်ကို ရေဆေးပြီး ဆေးပုံးထဲမှ သန္ဓေတားဆေးကိုယူကာ သောက်လိုက်ရင်း အိပ်ရာပေါ် ပြန်အိပ်လိုက်တော့တယ်။
နောက်တစ်ရက် နေ့လည်ရောက်တော့ အဒေါ်ပြန်ရောက်လာတယ်။ ခင်လေးလည်း ဆေးခန်းရှိရာကိုသွားပြီး လုပ်စရာရှိတာတွေ လုပ်နေလိုက်တယ်။ ကိုမင်းလည်း မယောင်မလည်နဲ့ ရောက်လာကာ
“ခင်လေး အလုပ်တွေများနေလား”
“အင်း ကိုမင်း။ ကိုမင်းရော အလုပ်မရှိဘူးလား”
“အလုပ်က အဝေးကြီးမှာမှ မဟုတ်တာ။ အခုက ပဲခင်းတွေ စိုက်ထားပြီး နားနေတဲ့ အချိန်လေ”
“ဟုတ် ကိုမင်း”
“ခင်လေး ညကြရင် ခင်လေးဆီ လာအိပ်မလို့”
“မဖြစ်ဘူး ဒေါ်လေးရှိတယ်”
“ခင်လေးကလည်း အဒေါ်က အိပ်ရင်သိုးနေတာ”
“သိသွားမှာစိုးလို့ပါ ကိုမင်းရယ်”
“ကိုယ့်အဒေါ်အကြောင်းကို ကိုမင်းအသိဆုံးပါ ခင်လေး”
“မဖြစ်ဘူး သိသွားရင် ခင်လေးပဲ အရှက်ကွဲရမှာ”
“အင်း ဒီနေ့ သူပြန်ရောက်လာပြီလေ။ သူပင်ပန်းလို့ ညကြရင် နှိပ်ပေးဖို့ ခေါ်ထားတယ်”
“ဟုတ်လား ခင်လေးရှိတာကို”
“ခင်လေးကို အားနာလို့ဖြစ်မယ်”
“အင်း အဲ့ဒါဖြစ်နိုင်တယ်”
“ဒီလိုလုပ်လေ ခင်လေး။ ဒေါ်လေးကို ညကြရင် ကိုမင်း လာနှိပ်ပေးမယ်။ ခင်လေးကလည်း ဒေါ်လေးကို ဆေးတိုက်လိုက်။ အိပ်ဆေးပါ ထည့်တိုက်လိုက်”
“ဟွန်း ဒါမျိုးဆို တော်တော်ဉာဏ်ကောင်းနေတယ်”
“ဟီး ခင်လေးကလည်း။ မနေ့က ခင်လေး ခရီးပန်း နေလို့ ကိုမင်း အလျှော့ပေးခဲ့တာ”
“ဟွန်း.. တော်ပါ ကိုမင်းရာ။ အလျှော့မပေးရင် ခင်လေး သေသွားမလားမသိဘူး”
“မသေစေရဘူး ခင်လေး”
“ဒီနေ့တော့ မလာနဲ့ဦးလေ။ နောက်ရက်တွေမှပေါ့ နော် ကိုမင်း”
“ဟုတ်ပါပြီ ခင်လေးရာ”
ခင်လေးမှာ ကိုမင်းနဲ့ ဖြစ်ပြီးတော့ နောက်ဆုတ်လို့ရတော့မယ့် အခြေအနေ မရှိတော့ပေ။ ခင်လေးလည်း မထူးတော့ဘူးဆိုပြီး ကိုမင်းလိုချင်တာပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဒေါ်အိမ်မှာတော့ လုပ်လို့ဖြစ်မယ် မထင်ဘူးလေ။ လုပ်လို့သိသွားရင် အရှက်ကကွဲဦးမှာ။ ခင်လေးက ဘယ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး တွေ့လို့ရမလဲသာ စဉ်းစားလိုက်တယ်။
ဆေးခန်းက ဆောက်လို့ပြီးတော့မယ်။ လိုအပ်တဲ့ ကျန်းမာရေးနှင့် ပတ်သက်တဲ့ စာရွတ်စာတန်းတွေ၊ ပိုစတာတွေ၊ ကြော်ငြာတွေနှင့် ဆေးတွေ လိုအပ်သေးတယ်။ ဒီတော့ မြို့နယ်က ကျန်းမာရေးဦးစီးဌာနခွဲကို ဖုန်းဆက်တော့ လာထုတ်ပါတဲ့။ မြို့ကိုတက်ပြီး ပစ္စည်းထုတ်ဖို့ရာ ကိုမင်းကို အကူအညီ တောင်းရတော့တယ်။
“ကိုမင်း ခင်လေးမြို့တက်ပြီး ပစ္စည်းထုတ်ရမယ်”
“သွားလေ ခင်လေး။ ဘယ်အချိန်သွားမလဲ”
“မနက်ဖြန်မနက် စောစောသွားမယ်”
“အင်း သွားကြတာပေါ့”
နောက်နေ့မနက် ငါးနာရီလောက်ထိုးတော့ ကိုမင်းက လာခေါ်တယ်။
“ခင်လေး နိုးပြီလား”
“နိုးပြီလေ အဆင်သင့်ပဲ”
ခင်လေး အပြင်ကိုထွက်ပြီး ကိုမင်းဆိုင်ကယ်နောက် လိုက်ခဲ့တယ်။ ကိုမင်းလည်း မြို့ဘက်မောင်းခဲ့ပြီး ကျန်းမာရေးရုံးဖက် လိုက်ပို့လိုက်တယ်။ ကိုးနာရီခွဲလောက် ရောက်တာမို့ အဆင်ပြေတယ်။ ရုံးက ထုတ်ပေးတာတွေကို ခင်လေးယူလာပြီး
“ကိုမင်း တစ်ခုခုစားရအောင်”
“အင်း စားမယ်လေ။ ဒါပေမယ့် ဆိုင်မှာမစားချင်ဘူး”
“အင်း အဲဒါဆိုလည်း ပါဆယ်ဝယ်လိုက်”
ကိုမင်း ခေါက်ဆွဲကြော်နှင့် ထမင်းကြော် နှစ်ပွဲဝယ်ကာ မြို့က အဆင့်မြင့် တည်းခိုခန်းကို မောင်းခဲ့လိုက်တယ်။
“အယ် ကိုမင်း ဘယ်ကိုမောင်းလာတာလဲ”
“ခင်လေးကလည်း ဟိုမှာကြတော့လည်း မတွေ့ရ ဘူးလေ။ အာ့ကြောင့် ဒီမှာအေးအေးဆေးဆေး နေမလို့”
“ဟွန်း ကိုမင်းနော်”
ကိုမင်း တည်းခိုခန်းဘက် မောင်းလာတော့ ခင်လေး သိလိုက်ပြီ။ လုပ်ဖူးထားတော့ ခင်လေးစိတ်က မထူးတော့ဘူးဆိုတဲ့ အသိက လွမ်းမိုးနေတယ်။ ရွာမှာလူသိမှာ စိုးရိမ်ရပေမယ့် မြို့မှာဆိုတော့ လူတွေမသိဘူးဆိုတဲ့ အတွေးက ဝင်လာတယ်။ ကိုမင်းနှင့်အတူ တည်းခိုခန်းထဲ ဝင်လိုက်တယ်။
“ခင်လေး အဝတ်အစား အပိုပါလား”
“မပါဘူး ကိုမင်း”
ကိုမင်း ခင်လေးကို ဖက်ပြီးနမ်းလိုက်တယ်။ ခင်လေးလည်း
“ကိုမင်း အဝတ်တွေ ကြေကုန်ပါ့မယ်”
“ကိုမင်း ချွတ်ပေးမှာပေါ့”
“ဟင်း.. ဒါပဲအမြဲလာချောင်းနေတာ”
ကိုမင်း ခင်လေးအဝတ်တွေကို ချွတ်ပေးလိုက်တယ်။ အခုမှပဲ အရမ်းကိုလှပတဲ့ ဘော်ဒီကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်တွေ့ရတယ်။ နို့တွေလည်း ဝိုင်းစက်လှပလွန်းတယ်။ ပန်းရောင်ပြေးနေတဲ့ နို့လေးတွေကလည်း မြင်သူငေးလောက်တယ်။ ခါးသေးရင်ချီတဲ့ အလှအပမျိုးလေးပေါ့။ ခါးသေးပြီး တင်ကြီးတဲ့ မိန်းမသားအလှဆိုတာ ရှားပါးတယ်လေ။
“ခင်လေး ရေချိုးခန်းဝင်လိုက
Your new digest 49
Post a Comment